به نام ليلي

ديوانه گشته بود

باز

تيشه مي زد و

گريان به چرخ

نعره مي زد و

از درد

ناله

كه اي كوه قاف

بيستون بلند

تو كِي

تمام مي شوي اي

شامگاه فراق

سالهاي محنت من

*

آتش هر روز

غروبت

به پشت آبهاي افق

آب كرده است مرا

آبِ آبِ آب

*

آب

چه رازيست مي وزد

ميان اين همه خون ؟

قاصديست ؟

نسيمي است ؟

چيست ؟

آب و راز قصه ی خون !

*

آب

سلامي است

وقت رفتن تو

آب

كلامي است

جاري از

ميان چشمه ي تو

آب

بهانه است

بوسه ي صورت

به پشت دست ساقي تو

آب چه رازيست

راز خلقت و

تو

*

آااااااااااي ليلي ام

دوباره

دنگ و دنگ و دنگ

ناز تو

ميان تيشه ي من

سنگ و سنگ و سنگ

 كور گشته ام

ز ناز سنگي تو

چشم بده

كور كنم

ناز و دنگ و سنگ

*

از دور ببين تيشه هاي من

مي بوسد اين تمام ؛ ناز  ِسنگِ تو

مستانه  ؛ گرم

لاله گون

تمام  ؛ سرخ و

برگً ؛ برگ

از تيشه هم گذشته

دست و دلم

يكنوا شدند

دستم به سنگ مي زند و

دل به سنگ ؛ رنگ

*

يك نفر ز ازل

پشت ِدرب ِقاف

چله گرفته است

كاسه دست و

جنون پيشه و

خمارً ؛ مست

دائم  ؛  بهارً چشم و

به دل ؛  تير و

زمستان به روزگار و

تني زرد

چو پاييز

اينجا شده است ؛ مقيم و

نگاه ؛ سوي ِكلون و

لب اش مدامً ؛  ذكر و

چه ذكري  ؛ عجيب

نامي و

چون آب

جاري و

انگار

 ليلي و

يا ليلي

يا ليلي

                           یا لیلی

از اَخم و تخم دست بكش، من كه مُرده ام

حيف است دو چشم تو، كه عذاداريم كنند

                                                    یا لیلی

به نام ليلي

يا سريع الرضا

يا ليلي

به نام ليلي

باز توبه شكستم

سكوت را

ليلي من

باز توبه و

باز هم توبه

امان باز امان و

باز امان

يا ليلي