| تبليغات | X |
|
کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند ...
|
به نام ليلي
اللّهُمَ صّلِ عَلي مُحَمّد وَ آلِ مُحَمّد
وعَجّل فَرَجَهُم
لا حَولَ وَ لا قُوَّةَ اِلّا بِاللهِ العَليِ العَظيم
اَستغفِرُاللهَ الذّي لا اِلهَ اِلّا هو
اَلحَيُّ القَيّوم
اَلرّحمنُ الرَّحيم
ذَالجَلالِ وَالاِكرام
بَديعُ السَّمواتِ وَ الاَرض
مِن جَميعِ ظُلمي وَ جُرمي و اِسرافي
عَلي نَفسي وَ اَتوبُ اِلَيه.
اَلسّلامُ عليكِ يا مُمتَحَنَةُ اِمتَحَنَكِ اللهِ
الّذي خَلَقَكِ
فَوَجَدَكِ لِمَا امتَحَنَكِ صابِرَة
اَنَا لَكِ مُصَدِقٌ صابِرٌعَلي ما اَتي بِهِ
اَبُوكِ وَ وَصّيُهُ صَلَواتُ الله عَلَيهِما
وَ اَنَا اَسئَلُكِ اِن كُنتُ صَدّقتُكِ
اِلّا اَلحَقتِني
بِتَصديقي لَهُما لِتُسّرَ نَفسي
فَاشهَدي اَنّي ظاهِرٌ بِوِلايَتِكِ وَ
وِلايَةِ ال بَيتِكِ
صَلَواتُ اللهِ عَلَيهِم اَجمَعينَ.
دختر پيامبر بيرون آمد .
در پشت در ايستاد و فرمود:
لا عَهْدَلي بِقَومٍ خَضَروُا أسْوَءَ مَحضَرٍ
منكُم ؛
تَرَكتُم رسولَ الله جَنازَةً بينَ أيْدينا و
قَطَعْتُمْ أمرَكُم فيما بَيْنَكُم ؛
فَلَمْ تَسْتَأمِروُنا و لَم تَروالَنا حَقَّنا .
كَأنَّكُم لم تَعْلَموُا ما قالَ يومَ غديرِ خُمّ !
و اللهِ لَقَد عَقَدَ لَهُ (علي ابن ابيطالب )
يَومئذٍ الوَلاءَ
لِيَقْطَعَ مِنكُم بذلكَ مِنها الرَّجاءَ ؛
و لكنّكُم قَطَعْتُمْ الأسْبابَ
بينَكم و بين نَبيَّكُم ؛
و اللهُ حسيبُ بينَنا و بينكم
في الدُّنيا و الاخرةِ؛
بحارالانوار‘ ج
28
ص 205
به نام ليلي
اللّهُمَ صّلِ عَلي مُحَمّد وَ آلِ مُحَمّد
لا حَولَ وَ لا قُوَّةَ اِلّا بِاللهِ العَليِ العَظيم
اَستغفِرُاللهَ الذّي لا اِلهَ اِلّا هو
اَلحَيُّ القَيّوم
اَلرّحمنُ الرَّحيم
ذَالجَلالِ وَالاِكرام
بَديعُ السَّمواتِ وَ الاَرض
مِن جَميعِ ظُلمي وَ جُرمي و اِسرافي
اَلسّلامُ عليكِ يا مُمتَحَنَةُ اِمتَحَنَكِ اللهِ الّذي
خَلَقَكِ
فَوَجَدَكِ لِمَا امتَحَنَكِ صابِرَة
اَنَا لَكِ مُصَدِقٌ صابِرٌعَلي ما اَتي بِهِ اَبُوكِ وَ
وَصّيُهُ صَلَواتُ الله عَلَيهِما
وَ اَنَا اَسئَلُكِ اِن كُنتُ صَدّقتُكِ اِلّا اَلحَقتِني
بِتَصديقي لَهُما لِتُسّرَ نَفسي
فَاشهَدي اَنّي ظاهِرٌ بِوِلايَتِكِ وَ وِلايَةِ الِ بَيتِكِ
صَلَواتُ اللهِ عَلَيهِم اَجمَعينَ.
ما را نگاه كن كه همه داغ ديده ايم
تا بنگري آنچه ز وصفت شنيده ايم
بالاتر از سياهيِ ما ارغواني است
ما چهره يِ كبود شب قدر ديده ايم
ما گرد و خاك چادرِ بانوي عصمتيم
ما اشكهاي وِترِ به دامن چكيده ايم
شخصيتِ تعيُنِ از دست رفته ايم
رنگيم كز بهار تجلّي پريده ايم
از ما بپرس تاب و تب تازيانه چيست
ما فاطميه ها مصيبت كشيده ايم
از سرزمين سينه ي ما جز علي مجو
ما از اَراضيِ فدكِ آن شهيده ايم
پرنده اي عاشق
يا ليلي
به نام ليلي
من می دانم پایانم کجاست
باز با تو ام باز با تو می گویم هاااااای سیاه مشقِ دلم امروز عجب شده ام مست وهرجایی دیوانه تر از امروزم ندیده ام افسوس هر روز باشم این چنین خراباتی
تمام واژه های عالمِ من
با تو می گویم
تو : تویی که هستیِ من ، هستی و ، منم ، ز کسی که ، ندانم او ، هم کیست
واژه ها برای من همگی ، اجنبی شده اند ، غریبه ، بیگانه ، همه نامحرم اند و ، محرمم فقط « لیلی » است
اشک ، واژه ی آتشین مجنون است ، دست برده ام به آسمان دلم
بهاری نیست ، خریدار من چرا او نیست ، او ، خریدار خودش هم نیست
« تو » مانده ای « تو »
فقط « تو»
« تو»
کجاند هیچ کسان و همه کسان و غوغاشان
جمله های صغیل
یک کلام « تویی » ، باقی اند عجیب و عجیب غریب
« تو» مانده ای« تو»
تویی که « تو» هستی
نه من نه او نی ام اویی
که جمله ی « تو » گوید و « تو »
نیست کسی تو را ستاید
اِی « تو »
« تو » هم غلط است تو « تو » هم نیستی
کیستی نمی دانم
تو هستی و فقط همین دانم
که « تو» فقط هستی
عجب
میان این همه « من »
من به دنبال منیِّ «من» هستم
بیا بگو که تویی « تو» فقط
« من » حقیقتا نه « من» ام
بیا بگو چرند می نویسم و دیوانه ای به زنجیرم
بیستون منتظر است
مرا ببر آنجا
ببر که فاتحه خوانم به گور فرهادان
شود که بمیرم
ز مرده ی خویش
واژه های عقل من ، مردند
خرابتر ز خراب ، شایدم خراب آباد
راستی ، می شود آیا
واژه ها ی من همگی
عقل خود را دهند بر باد ( عقل و مفهوم و هرچه دارند با خودشان ؛ غیر آن خودی که ؛ همیشه بوده است با خودشان )
نکند شما به دنبال
« معنی خودتان »
مثل من
جنون زده اید ؟
« کمک »
واژه ای که ؛ مدام
ز خلقت اش ؛ صدا می زند :
«کمک » ؛ « کمک »
يا ليلي
