به نام ليلي

يك نفر مجنون وار

كنج ويرانه ي شهر

خاك بر خاك

به سر مي كرد و

نقش باران به زمين

از دل چشمش مي زد

باد در ناي ني اش

مي سوزيد

آه مي خواند و

گهي يوسف و گاه

بهر پيراهني از دوست

به عالم

همه جا سر مي زد

چشم هايش

جاي خالي می ديد

باورش راست نمی آمد و او

آنقدر شست خودش را

كه دگر هيچ نديد

پاك از نقش كه شد ؛ هيچ

همه عالم و آدم

همه را شب مي ديد

صبح مي آمد و خورشيد

كمان هفت رنگ

چشم او گاه فقط

سرخي اشكي مي ريخت

روز او شب بود و

شب او بي خورشيد

صبح مي آمد و اما نوميد

يك نفر مجنون وار ... كنج ويرانه ي شهر ...

***

چرخ مي گشت به تلخي فراق

ظلمت شب همه جا مي تابيد

چشم ها كور

همه رهگذران شب

همه دل ها مرداب

گويي عالم همه

بر ظلمت خود

مي چرخيد

***

يك نفر

رهگذري

صاحب هر شهر و ديار

شايد آن روز

سري بر دل شهرش مي زد

قدم اش رنگ قدم هاي پدر ؛ آهسته

موج بر ساحل عالم مي زد

شايد اين دريا بود

كه قدم بر دل شهري مي زد

كوله بارش

همه گل بود

گل سرخ

دل اش رنگ زلال

چشم هايش

آسمان بود

فقط مي باريد

دو لبانش

سوره قدر

تلاوت مي كرد :

« ليله القدر ؛ و ما ادراك َ »

شانه مي زد اگر او

گيسوي مشكين اش را

ياس مي ريخت ؛ گل نرگس هم

باد آنوقت فقط

سوره ي كوثر مي خواند

( سوره ي قدر فقط سوره ي كوثر مي خواند  )

مشك ساقي دوش اش

جاي آن بوسه ي تير

اشك مي ريزد هنوز

***

مشك مي خواند و

مي گريد زار

اي خدا اين منِ مشك

روي ساقي

چون كنم

سر بالا

مشك

مي ريزد هنوز

اشك بر ؛ ساقي خود

تا ابد گريان است

از گناهي

كه نكرده است هم او

***

مشك ساقي دوش اش

چشم خونين ِكسي همره مشك

تا ابد او ساقي است

***

مشك

مي جويد  ؛ كس

تشنه بسيار مي يابد اما

تشنه ي آب كجاست

تشنه ي آب كم است